Ziekte van Lyme

De ziekte van Lyme, ook wel genoemd Lymeziekte of Lyme-borreliose wordt gezien als een infectieziekte die veroorzaakt wordt door Borrelia burgdorferi, een bacterie (spirocheet). Het is een ziekte die wordt overgedragen door de schapenteek Ixodes ricinus.Door een tekenbeet kan een mens met deze Borrelia geïnfecteerd worden.

 

Deze ziekteverschijnselen werden al beschreven aan het begin van de vorige eeuw, pas in 1982 werd de bacterie ontdekt. In middels zijn er meerdere varianten van deze bacterie, waarschijnlijk veroorzaken deze allen de verschillende ziekteverschijnselen.

Het begint met een teek, een klein donkerbruin spinachtig insect die een warm plekje opzoekt bij mens of huisdier en die zich vastbijt in de huid en zich vol zuigt met bloed. Voorkeur lokalisatie: romp, benen, oksels en liezen, oorschelp, oorlel, tepel, neus, scrotum…

De teek wordt, door het volzuigen, steeds dikker en grijsachtig van kleur, tot een grootte van een erwt. Als de teek zich volgezogen heeft laat het zichzelf weer los. Soms merken mensen het niet en verlaat de teek het gastlichaam zonder gevolgen. De helft van de patiënten met Lyme heeft geen tekenbeet opgemerkt.

Teken verwijderen

Een teek die al in de huid vastzit, moet zo snel mogelijk worden verwijderd, maar wel op een goede manier. De reden hiervoor is met name dat teken ziekteverwekkers bij zich kunnen dragen, waaronder de Borrelia-bacterie die de ziekte van Lyme veroorzaakt. Er zijn echter veel misverstanden over de manier van verwijderen.

Misverstanden over het verwijderen van een teek

Er is veel onduidelijkheid en tegenstrijdigheid over het verwijderen van teken. Volgens sommige bronnen moet een teek absoluut niet worden gedraaid, terwijl andere bronnen juist melden dat de teek alleen moet worden gedraaid, en er niet aan moet worden getrokken.

Een misverstand is dat teken zich in de huid zouden schroeven, en in de tegenovergestelde richting kunnen worden uitgeschroefd. Teken schroeven zich niet in de huid, en kunnen dan ook niet worden uitgeschroefd. Echter, aangezien de hypostoom (steeksnuit) een soort weerhaakjes heeft, zou een licht draaiende beweging verwijdering mogelijk makkelijker kunnen maken. Draaien verhoogt waarschijnlijk wel de kans dat de hypostoom afbreekt. Over het wel of niet draaien van de teek, en met of zonder daarbij te trekken, bestaat onduidelijkheid.

Een ander misverstand is dat teken zouden loslaten als ze worden geïrriteerd met vuur, of door er in te prikken of te knijpen. Teken proberen te stikken door er iets overheen te smeren werkt ook niet. Alle methoden waarbij de teek wordt geïrriteerd, geven de kans dat de teek juist extra speeksel produceert of de maaginhoud opbraakt, waarin zich ziekteverwekkers zouden kunnen bevinden. Met de vingers een teek weghalen of met een gewone brede pincet geeft ook een kans dat er in de teek wordt geknepen, en wordt dan ook afgeraden.

Aanbevolen methode om teken te verwijderen

Een teek kan waarschijnlijk het beste worden verwijderd met een pincet met dunne uiteinden, of met een speciale tekenverwijderaar (bijv. tekentang/tekenpincet) van goede kwaliteit. Niet elke tekenverwijderaar werkt even goed, vooral kleine teken en volgezogen teken zijn vaak lastig te verwijderen. In alle gevallen moet de teek zo dicht mogelijk op de huid worden vastgepakt bij de kop van de teek, waarbij er niet in het achterlichaam van de teek mag worden geknepen. Er mag ook niet aan het achterlichaam worden getrokken, want dan kan de teek in tweeën scheuren.
Stap 1: teek beetpakken met pincet

Stap 2: teek uit de huid trekken

Met een pincet met dunne uiteinden pak je de teek vanaf de zijkant beet, zoals op de afbeeldingen is te zien. Trek de teek voorzichtig recht uit de huid, in de lengterichting van de hypostoom, met langzaam toenemende kracht. Teken steken vaak een beetje scheef in de huid, dus niet loodrecht op de huid. Desinfecteer het bijtwondje na verwijdering van de teek met alcohol 70% of met jodium, en was de handen goed, liefst met desinfecterende zeep. De pincet kan na gebruik in kokend water worden gedesinfecteerd of een tekenverwijderaar op een door de fabrikant aangegeven manier.

Hoe sneller verwijderd, hoe kleiner de kans op besmetting. In de eerste 24 uur is de kans op overdracht van ziekteverwekkers nog relatief klein, maar daarna neemt de kans snel toe. Niet alle teken zijn geïnfecteerd. In Nederland kwam uit het laatste tekenonderzoek dat gemiddeld 23,6% van de teken geïnfecteerd zijn met Borreliae, en teken kunnen ook drager zijn van andere ziekteverwekkers.

Als de teek niet goed verwijderd is…

Als de teek niet goed verwijderd is, zodanig dat de teek gedeeltelijk verwijderd is, dan ligt het eraan hoe groot het deel is dat is blijven zitten. Als alleen de hypostoom (steeksnuit) of delen ervan achter blijft, dan zorgt dat waarschijnlijk niet of nauwelijks meer voor risico’s op een infectie; wel kan het de huid irriteren. Verwijder dit zoals je een splinter zou verwijderen, bijv. met een gesteriliseerde pincet of naald. Door de beetplek nat te maken, kunnen de monddelen ook uit de huid komen.

Maar als de kop van de teek blijft zitten, dan kunnen zich daarin nog de speekselklieren bevinden, met mogelijk ziekteverwekkers. Er is dan dus nog steeds een potentieel risico op besmetting! Probeer het kopstuk daarom alsnog te verwijderen en als het niet lukt, raadpleeg dan een arts.

Wat te doen met verwijderde teken?

Ga de teek niet pletten, dit geeft het risico dat ziekteverwekkers uit de teek vrij komen. Spoel teken ook niet door de wc. Als je de teek wilt testen op de aanwezigheid van Borrelia of andere mogelijke ziekteverwekkers, bewaar de teek dan in een afsluitend doosje/kokertje o.i.d. Als je een teek weg wil gooien, gooi dan het (met plakband goed afgesloten) doosje/kokertje buitenshuis bij het vuilnis. Je kan de teek ook tussen dubbelgevouwen plakband doen en dit weggooien. Met plakband kan je ook teken verwijderen die op de huid of op kleding lopen, en het niet goed lukt om de teek met een vinger of een klein voorwerp weg te tikken.

 

Echter, als de teek drager is van de bacterie kan het wel gevolgen hebben.

 

Op de plek waar de teek zich vastgebeten heeft ontstaat een rood plekje, meestal na 4-10 dagen, bijna altijd binnen 3 maanden na een tekenbeet.

De plek breidt zich in de loop van dagen tot weken uit tot een ringvormige plek, vaak wat lichter gekleurd in het centrum van de ring. De plek is meestal pijnloos, jeukt meestal niet, meestal ook niet verdikt, soms een beetje aan de randen.

Er zijn nog variatie mogelijk, zo kan de plek egaal rood blijven, ontstaan er blaren of kunnen er meerdere ringen zichtbaar zijn.

Als dit beeld gezien wordt is er vrijwel zeker sprake van besmetting door Lyme-borreliose.

Vaak hebben de geïnfecteerde personen een griepachtig ziektebeeld met malaise, koorts, keelpijn en spierpijn gezien. Dit beeld kan ook in een latere fase van de ziekte gezien worden.

Indien er niet behandeld wordt kunnen er ernstige gevolgen optreden;

* Aandoeningen van het zenuwstelsel

* Gewrichtsaandoeningen

* Hartaandoeningen

* Psychiatrische klachten

Chronische vorm van Lyme: naast de specifieke verschijnselen in verschillende organen staan bij de chronische vorm van de ziekte de algemene klachten op de voorgrond. Volgens sommigen zouden deze klachten onder andere bestaan uit griepachtige verschijnselen, chronische vermoeidheid (vergelijk CVS), hoofdpijn, voorbijgaande temperatuursverhoging van enkele uren, transpireren, wisselende pijn in spieren, pezen en gewrichten (zonder objectieve lokale ontstekingsverschijnselen.

De diagnose is niet altijd goed vast te stellen door o.a. bloedonderzoek en kweek. Behalve het testen van bloed wordt ook wel hersenvocht getest op o.a. antistoffen. Hiervoor moet een lumbaalpunctie (ruggenprik) worden gedaan. Dit wordt met name gedaan bij een vermoeden van neuroborreliose (Aandoeningen van het zenuwstelsel door Borrelia). Bij deze tests is de kans nog groter dat de uitslag negatief is terwijl men wel is geïnfecteerd.

Met bioresonantie kan binnen 1 seconde vastgesteld worden of er sprake is van Lyme door een afwijkende frequentie.

Let op! Een negatieve test sluit de ziekte van Lyme niet uit. Ook is een positieve uitslag op zichzelf geen bewijs van de ziekte van Lyme. De resultaten van de testen moeten in combinatie met de andere informatie (ziektegeschiedenis, symptomen, e.d.) beoordeeld worden.

De ziekte van Lyme wordt in de reguliere zorg,  als een bacteriële infectie gezien en wordt daarom bestreden met antibiotica. In Nederland volgen artsen meestal de CBO-richtlijnen, waarin maximaal 30 dagen antibiotica wordt aanbevolen. Dit zou voldoende zijn om alle Lyme-bacteriën te doden.

Vaak echter, hebben mensen na een antibioticumbehandeling volgens de CBO-richtlijnen nog steeds klachten, of men voelt zich enige tijd goed maar krijgt later toch weer klachten terug.

Voor deze klachten kunt u met bioresonantie in combinatie met homeopathie heel goed behandeld worden, veilig en zonder blijvende schade.

Westeinde 21
9466 PG Gasteren
tel 0592 231517
info@gerdabruintjes.nl

Beschaving siert de mens in voorspoed en

biedt een schuilplaats in tegenspoed (Boeddha)

Telefonisch spreekuur en afspraak maken
ma t/m do 9.00-9:30 uur (0592-231517)

Spreekuur/alleen op afspraak

di wo do 10-12 uur
13:30-16 uur